Dood is goed... is de titel van een literair fotoboek over leven en sterven. De foto's van George Meijers veroorzaken de heilzame verwarring die de kijker als vanzelf doet mee fantaseren en mee denken.
Portretten van mensen met een verstandelijke beperking in hun dagelijkse omgeving, waarvan sommige foto's de interacties met de begeleiders laten zien. Zonder pose is de resultante van mijn persoonlijke ervaring en affiniteit met de concrete leefwereld van mensen met een verstandelijke beperking.
Portretten van mensen met een verstandelijke beperking in hun dagelijkse omgeving, waarvan sommige foto's de interacties met de begeleiders laten zien. Zonder pose is de resultante van mijn persoonlijke ervaring en affiniteit met de concrete leefwereld van mensen met een verstandelijke beperking.
“Hoeveel letters kan ik verdragen ?” zijn geënsceneerde zelfbeelden, die heel persoonlijk zijn, zich autonoom gedragen en het zonder onderschrift en verklarende tekst kunnen stellen. De inhoud van de serie is een metafoor voor mijn haat-liefde verhouding die ik met boeken heb. Letters hebben plaats gemaakt voor afbeeldingen.
De foto’s zijn verhalend en hebben een vleugje humor. Ze geven ruimte voor eigen interpretatie.
Beelden van documentaire aard, van een reis van Sint Petersburg naar Moskou. Door kleur, korst bij werkelijkheid. Snel gefotografeerd met compactcamera benadrukt vluchtigheid. Desondanks esthetische beelden van hedendaagse Russen in de openbaarheid.
Beelden van documentaire aard, van een reis van Sint Petersburg naar Moskou. Door kleur, korst bij werkelijkheid. Snel gefotografeerd met compactcamera benadrukt vluchtigheid. Desondanks esthetische beelden van hedendaagse Russen in de openbaarheid.
